بیابانزایی به عنوان یک بحران مهم در مناطق خشک شناخته شده که عوارض منطقه ای و فرامنطقه ای آن جنبه های مختلف زندگی بشر را متأثر می سازد. رشد سریع شهرنشینی و افزایش جمعیت در بسیاری از مناطق بیابانی سبب تغییرات شدید کاربری ها و کاهش بیوماس شده و تأثیر انسان از این نظر بیش از پیش نمایان می شود. در این تحقیق ابتدا با استفاده از تصاویر ماهواره ای ETM+ سالهای 1984، 2007 و 2015 به روش تفسیر بصری، روند تغییرات کاربری و همچنین وضعیت بیابانزایی اراضی محدوده شهر مهران مورد بررسی قرار گرفت. سپس، محدوده مورد مطالعه بر مبنای تصاویر ماهواره ای سال 2015 به شش واحد کاری تقسیم گردید. سپس بر اساس مدل ایرانی ارزیابی بیابانزایی IMDPA، معیار و شاخصهای بیابانزایی تکنوژنیکی بررسی شد. در نهایت با روش تلفیق لایه ها و به کمک میانگین هندسی، نقشه وضعیت فعلی بیابانزایی تکنوژنیکی بررسی شد. شاخصهای معیار توسعه شهری و صنعتی در این مدل شامل نسبت اراضی مسکونی و صنعتی به اراضی باغی و زراعی، نسبت اراضی مسکونی و صنعتی به جنگلی و مرتعی، تراکم جاده و معدن و شاخص سرانه فضای سبز در محدوده شهر مهران میباشد. نتایج نشان داد طی چند سال گذشته مساحت عوارض انسان ساخت حدود 9/4 برابر افزایش داشته است، از سویی دیگر سطح اراضی زراعی حدود 02/1 و اراضی مرتعی نیز حدود 003/1 برابر کاهش نشان میدهد. بررسی وضعیت بالفعل بیابانزایی تکنوژنیکی در محدوده شهر نشان داد که شاخص سرانه فضای سبز با ارزش عددی 7/3 بیشترین تأثیر و شاخصهای نسبت اراضی جنگلی و مرتعی به مسکونی و صنعتی و نسبت اراضی زراعی و باغی به مسکونی و صنعتی با ارزش عددی 02/1 کمترین تأثیر را در بیابانزایی منطقه دارد. بر اساس چهار شاخص مورد بررسی، ارزش کمی شدت بیابانزایی کل منطقه 57/1 به دست آمد که در کلاس کم بیابانزایی و در آستانه تغییر کلاس قرار میگیرد.
