این پژوهش نخست به تشریح هزینههای مبادله تحمیلشده به مؤسسات اعتباری (هزینه مبادله وامدهی، هزینه هماهنگی) و عوامل مؤثر بر آنها از منظر مدل سنتی اقتصاد هزینه مبادله (مدل ویلیامسون) میپردازد؛ سپس با معرفی «روابط وامدهی» بهعنوان متغیری که مبین کاهش عدم تقارن اطلاعاتی بین مؤسسۀ اعتباری و وامگیرنده است، اثر این متغیر را با استفاده از مدل پروبیت ترتیبی چند ارزشی بر مدل ویلیامسون بررسی میکند. مؤسسات اعتباری مورد بررسی در این پژوهش، نمونه تصادفی از شعب مختلف بانکهای موجود در شهر تهران است که از بانک مرکزی تا تاریخ فروردین 1391 مجوز دارند. نتایج پژوهش نشان میدهد با ورود متغیر «روابط وامدهی» اثر نهایی متغیرهای «سرمایهگذاری در داراییهای خاص»، «خاص بودن وثیقهها»، «درجه عدم اطمینان برای مؤسسه اعتباری» و «سختی در اندازهگیری عملکرد کارکنان» در مدل بر متغیر هزینه مبادله وامدهی (هزینه هماهنگی)، کاهش مییابد.
