یکی از سنتهایی که از قدمت دیرینهای برخوردار میباشد، سنت سوگواری برای درگذشتگان است. این سنت به دلیل حس نوعدوستی، قدردانی و سپاسگزاری انسانها از بستگان خود و کسانی که در راه وطن کشته شده بودند، از آن دسته آئینهای ماندنی بود که با گذشت زمان نه تنها فراموش و منسوخ نشد، بلکه بر اعتبار و جایگاه آن نیز افزوده شد. بهویژه مرگ قهرمانان و بزرگان و شهیدان در راه وطن، هیچگاه از ذهن انسانها پاک نشد. اقوام کرد و لر نیز به عنوان یکی از اقوام ایرانی در طول تاریخ همواره پاسبانان و حافظان خوبی برای بسیاری از آداب و رسوم باستانی بوده و هستند، چنانکه در این مناطق، سنت سوگواری برای بزرگان و قهرمانان به همان سبک و سیاقی که در ایران باستان و شاهنامهی فردوسی بوده است، اجرا میشود؛ بهطوریکه در مواردی مانند: مدت ایام سوگواری، سیاهپوشی، رویخراشیدن، موی کندن، خاک بر سر ریختن، سوگ سرودهها و... در مناطق لر و کردنشین با شاهنامه فردوسی، شباهتهایی وجود دارد. در این جستار، سعی شده است با استناد به منابع و روش توصیفی - تحلیلی به بررسی تطبیقی سوگآئینهای لری و کردی با سوگواری در شاهنامه پرداخته شود.
