سابقۀ ایلات و عشایر از سوابق ویژۀ تاریخی برخوردار بودهاند و سلسلههایی که تا عصر پهلوی بر ایران حکومت میکردهاند، با اتکال بر قدرت ایلی و تبار خویش بودهاند و عشایر، نیروی اصلی آنها در جنگ با دشمن بوده و از مرزها حراست کردهاند. در جنگ تحمیلی هشت سالۀ عراق علیه ایران (1359 تا 1367 ه.ش) علاوه بر رزمندگان اعم از سپاه پاسداران، ارتش جمهوری اسلامی ایران، بسیج، ژاندارمری و نیروهای کمیته انقلاب اسلامی که در جبههها با دشمن میجنگیدند و از مرزهای ایران دفاع میکردند، اقشار مختلف جامعه با شیوهها و روشهای گوناگون حضور فعال داشته و نقش آفرینی کردهاند. یکی از این قشرها، عشایر بودند که با حمایتهای خود، زمینۀ تقویت روحیۀ رزمندگان را در جبههها فراهم نمودند. عشایر با ویژگیهای جمعیت زیاد، کوچرو بودن و جابهجا شدن و ساختار سلسله مراتب ایلی از اهمیت زیادی برخوردار هستند. عشایر استان ایلام نیز از این ویژگیهای برخوردارند . با توجه به بافت عشایری موجود در استان ایلام، این مقاله در صدد پاسخ به این پرسش است که نقش عشایر استان ایلام در جنگ تحمیلی چه بوده است و این نقش چگونه و با چه روش هایی ایفا شده است؟ مقالۀ حاضر با روش توصیفی – تحلیلی به تبیین این نقش پرداخته و با واکاوی این موضوع و بررسی منابع و مصاحبههای انجام شده، به این نتایج رسیده که عشایر این استان با انجام اقداماتی از قبیل: تولید فراوردههای دامی، کمکهای مالی و غیر مالی به جبههها، اعزام به جبههها، شرکت در عملیاتها و حضور در مناطق جنگی، در تقویت اقتصاد کشور و روحیۀ رزمندگان در جبهه ها نقش قابل توجهی داشتهاند.
