شناسایی اندیشه و سیره سیاسی هر فرد، علاوه بر آنکه نمایانگر باورها و نقش آفرینی آن در تعیین رفتار سیاسی است، نشانگر درک درست وی از ساختار سیاسی جامعه نیز هست. اهمیت این موضوع، زمانی دو چندان است که یک شخص با توجه به جایگاه علمی، معنوی و اجتماعی و جریان های فکری و سیاسی عصر خویش به تحلیل ساختار سیاسی پرداخته و متناسب با آن با تکیه بر اصول اعتقادی خویش به ارائه رفتار متناسب با وضعیت سیاسی بپردازد. سوال اصلی این پژوهش این است که امام رضا(ع) در بینش سیاسی خود چه رفتاری با حاکمان زمان خود داشته است؟ نوشتار پیش رو، پژوهشی کتابخانهای است که به روش توصیفی تحلیلی سامان یافته است و میکوشد تا با تمرکز بر سبک زندگی سیاسی هشتمین پیشوای شیعیان، امام علی بن موسی الرضا (ع) به ویژگیهای حکمران اسلامی پرداخته شود و از یافتههای مهم این پژوهش، میتوان به معرفی جایگاه و مقام امامت؛ رویکرد تقیه؛ اقامه دین و احیای سنت؛ بسیج توانمندیها؛ نرمش قهرمانانه در برابر طاغوت؛ استقلال سیاسی؛ عدم همکاری با حاکمان ظالم و جائر؛ حفظ عزت، کرامت و آزادگی؛ عدم دلبستگی به مقامهای دنیایی و سادهزیستی؛ عدم اغواپذیری در مسائل سیاسی؛ روشنگری در مسائل؛ صراحت لهجه؛ مقاومت در برابر خواستههای نامشروع و عدم سازشکاری با دشمن؛ تامین تقریب و همگرایی در میان امت اسلام(مذاهب) و رعایت اخلاق سیاسی اشاره کرد.
