درک روابط مذهبی و اجتماعی در دوران صدر اسلام، مستلزم بررسی دقیق تعاملات میان‌دینی در عصر رسالت است؛ زیرا این تعاملات، زیربنای بسیاری از مناسبات سیاسی و مذهبی آن دوره را شکل داده‌اند. سوال اصلی این پژوهش این است که مسیحیان چه واکنشی به بعثت پیامبر (ص) در عصر رسالت ایشان داشته اند؟ این تحقیق با بهره‌گیری از روش تاریخی و با رویکرد توصیفی تحلیلی مسئله اصلی این پژوهش، بررسی واکنش انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تعامل میان اسلام و مسیحیت در زمان پیامبر (ص) صرفاً یک تقابل اعتقادی ساده نبود، بلکه ابعاد اجتماعی و سیاسی پیچیده‌ای نیز داشت. واکنش‌های مسیحیان به بعثت، طیفی متنوع از نگرانی های کلامی تا ملاحظات اجتماعی و سیاسی را دربرمی‌گرفت. در این میان، نحوه مواجهه و رفتار پیامبر اکرم (ص) با این گروه‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که سیره نبوی در برخورد با مسیحیان، بر پایه کرامت انسانی، رعایت حقوق آنان و تلاش برای مدیریت مسالمت‌آمیز اختلافات استوار بود. برخلاف برخی تصورها از رویارویی‌های مذهبی آن دوره، پیامبر (ص) با اتخاذ رویکردی تنش‌زدا، زمینه گفت‌وگو و همزیستی را فراهم می‌کردند و حتی در چالش‌های کلامی جدی نیز از چارچوب‌های اخلاقی خارج نمی‌شدند. برای نمونه، در واقعه مباهله به‌جای تقابل خصمانه، با حضوری عزتمندانه و اخلاق‌محور در کنار اهل‌بیت (ع)، به تبیین حقیقت پرداختند. در مجموع، این رویکرد صلح‌آمیز و مدیریت سنجیده اختلافات، نقش مهمی در شکل‌گیری همزیستی مسالمت‌آمیز در جامعه چندباوری عصر رسالت ایفا کرد.
