ائمه (ع) همواره منادی وحدت و همبستگی مسلمانان در زمینههای مختلف از جمله قرائت قرآن بودند. در این میان، نقش امامان باقر و صادق (ع) به علت همزمانی با شیوع پدیده اختلاف قرائات در عالم اسلامی و همعصری با قرّاء مشهور از جمله قاریان هفتگانه حائز اهمیت است. صادقین (ع) در مواجهه با جریانهای مختلفی که در عصر آنان در زمینه قرائات شکل گرفته بود، دو رویکرد اصلی را در جهت حفظ وحدت و همبستگی مسلمانان در مسئله قرائت قرآن اتخاذ کردند: 1- دفاع از اصالت نزول و قرائت واحد قرآن؛ 2- به رسمیت شناختن قرائات مشهور. ایشان با پذیرفتن جریان غالب قرائی در عالم اسلام، پیروان خود را به همسو شدن با کلیت جامعه اسلامی که به سردمداری قاریان برجسته اداره میشد و اهتمام ویژهای به حفظ سنت قرائت رسول اکرم (ص) داشت، فراخوانده و سعی کردند هر گونه مرزبندی در قرائت قرآن را در بین گروههای مختلف اسلامی از میان بردارند. صادقین (ع)، مردم را از پیوستن به جریان شاذ قرائی بر حذر داشتند و با جریان دیگری که به پیشگامی غلات شکل گرفته و عامدانه در صدد رواج اندیشه تحریف و مسائل اختلافی در جامعه اسلامی بودند، به شدت برخورد کردند؛ با این حال، آثار تخریبی جریان غلات همچنان در برخی از نقلهای مربوط به قرائات وجود دارد که در این پژوهش با رویکرد تحلیلی و انتقادی به آنها پرداخته شده است.
