تصدیق خداوند در پایان تلاوت قرآن کریم، از آدابی است که بسیاری از مسلمانان اعم از شیعه و اهل سنت به آن پایبند بوده و اهمیت فراوانی برای آن قائل شدهاند؛ هرچند در این میان، برخی از علمای معاصر سلفی این عمل را از مصادیق بدعت به شمار آوردهاند که با واکنشها و پاسخهای علمی و موجّه دیگر عالمان اهل سنت مواجه شده است. تصدیق خداوند پس از تلاوت قرآن کریم در عصر حاضر، معمولاً با استفاده از تعابیر «صدق الله العظیم» و «صدق الله العلی العظیم» انجام میشود که تعبیر اول نزد قاریان اهل سنت و تعبیر دوم نزد قاریان شیعه متداول است؛ چنانکه برخی به خطا تصور کردهاند که هر یک از این تعابیر مختص یکی از این مذاهب است و حتی لفظ «العلی» را که وصف خداوند متعال است، با امام اول شیعیان، علی بن ابیطالب (ع) مرتبط دانستهاند. این مقاله، مسئله تصدیق خداوند و الفاظ مربوط به آن را در منابع شیعه و اهل سنت با استفاده از روش توصیفی تحلیلی مورد واکاوی قرار داده و به این نتیجه رسیده است که تصدیق خداوند پس از تلاوت، به کلمات یا عبارات خاصی منحصر نیست و ذکر عبارات گوناگون از قبیل «صدق الله»، «صدق الله و رسوله» «صدق الله العظیم»، «صدق الله العلی العظیم» در تصدیق خداوند متعال جایز است. مرزبندیهای مذهبی و فرقهای خاصی در ذکر عبارت تصدیق پس از تلاوت قرآن کریم میان شیعه و اهل سنت وجود نداشته است و تعصب بیجا و اصرار بر گفتن عبارتی خاص از سوی افراد در تصدیق پایان تلاوت، فاقد پشتوانه علمی و دینی است.
