عاشورا حادثهایست که امروزه بهعنوان یک فرهنگ به آن نگریسته میشود و تأثیر شگفت این حادثه در طول تاریخ، در قالب آثار متعدد هنری از جمله شعرمقاومت بازتاب داشته است. با توجه به ارتباط فرهنگی- تاریخی ایران و کشورهای عربی بهویژه عراق، عاشورا بهعنوان عنصری مشترک در فرهنگ دو کشور، این امکان را فراهم کرده است تا به تطبیق آثار مشترک میان آنها پرداخت. با توجه به اشتراکات فرهنگی، زبانی و دینی از یک سو و تفاوت شرایط سیاسی، اجتماعی، جغرافیایی و قومیتهای مختلف دو کشور از سوی دیگر، زمینه را برای مقایسهی میان شاعران دو کشور فراهم کرده است. در این پژوهش با تکیه بر روش توصیفی- تحلیلی سعی بر آن شده تا دیدگاه مقاومتی دو شاعر ایرانی و عراقی، (شهریار و جواد جمیل) در اشعار عاشورایی آنها بررسی و به بیان موارد اشتراک و افتراق میان آن دو، پرداخته شود. محورهای پایداری شعر عاشورایی این دو شاعر در قالب موضوعاتی همچون: مقاومت، حماسه، رثا و… است. با اذعان به اینکه دیدگاه مقاومتی شهریار دراشعار عاشوراییاش، بیشتر رویکردی احساسی و رثایی است، حال اینکه جواد جمیل بیشتر به دیدگاه حماسی گرایش دارد.
