زمینه و هدف: پوشش گیاهی که عموما در طراحی شهری مورد استفاده قرار میگیرد، تاثیر بسزایی بر کیفیت هوای معابر دارد؛ از اینرو برنامه ریزان باید از میزان و چگونگی تاثیر درختان و پوشش گیاهی آگاه باشند. اصفهان یکی از کلان شهرهای ایران است که به رغم دارا بودن پوشش گیاهی زیاد در سطح این شهر، خیابانهای آن با مشکل آلودگی روبرو هستند. در این تحقیق بررسی پراکنش آلودگی در درههای شهری با هدف ارزیابی الگوی بهینه مدل کیفی کاهش آلودگی انجام پذیرفته است. روش بررسی: جهت بررسی تاثیر پوشش گیاهی بر سطح آلودگی در درههای شهری از نرم افزار مدلسازی سه بعدی با نام ENVI-met با بررسی مدل کیفی هوای محلی و خرده اقلیمی بر پایهCFD -مکانیک سیالات محاسباتی- استفاده شده است. در ابتدا یک نمونه واقعی مطالعاتی برداشت میدانی شده است و در نهایت مدل سادهتری از منطقه انتخاب شده و شبیهسازی میشود. یافته ها: پارامترهای مختلفی از جمله نسبت ارتفاع به عرض در درههای شهری، سطح تراکم درختان، محل قرارگیری درختان در معابر و فاصل درختان از هم مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است. بحث و نتیجه گیری: نتایج حاصل از تحقیق نشان میدهند که افزایش سرعت باد در درههای شهری با عمق کم در سطح پایینتری قرار دارد و زمانی که در درههای شهری موانع طبیعی از جمله درختان حضور نداشته باشند سطح آلودگی کاهش مییابد زیرا در این حالت باد باز هم سرعت بیشتری دارد. زمانی که درختان در خط مرکزی دره شهری مابین مسیرهای حرکتی قرار میگیرند. آلودگی و فاصله درختان نسبت به هم رابطه معکوس داشته و هرچه فاصله درختان بیشتر شود سطح آلودگی کمتر میشود، به عبارتی تاج پوشش درختان هرچه کمتر باشد آلودگی کمتر در زیر تاج درختان محبوس میگردد و غلظت آلودگی کاهش مییابد.
