تربیت یکی از مباحث مورد توجه ادیان و مکاتب مختلف در طول قرون و اعصار بوده است. برای تربیت نیز بهترین دوران، دورانکودکی است. محیط اطراف و فضایی که از سوی انسان ایجاد می شود تأثیر فراوانی بر شخصیت، تیپ، رفتار و تربیت انسان و بهویژه در رده های سنی پایین تر دارد. نوع فضا و طرز معماری منازل و اماکن عمومی، باعث تأثیرگذاری بر نوع روابط، میزانارتباطات و نحوه ی برخوردها شده است. این نوع مناسبات خود مسائل تربیتی خاصی را در پی خواهند داشت، و از آنجا کهلازمه تربیت صحیح کودک، یاری گرفتن از قرآن و احادیث ورعایت موازین اسلامی است ، بر همین اساس، هدف مقاله ی حاضربررسی ابعاد مختلف تأثیرگذاری معماری بر تربیت کودکان با استناد به آیات قرآنی و روایات می باشد. پس از تحقیق و جستجودر منابع موجود که با روش توصیفی- تحلیلی صورت پذیرفته است، ابتدا نقش معماری و به طور خاص معماری ایرانی-اسلامیبر تربیت مورد بررسی قرار گرفته است. سپس روشهای مؤثر تربیت (با استناد به آیات و روایات) مورد بررسی و تبیین قرارگرفته و برای هر کدام از روشهای موجود به راهکارهای معمارانه عملی که می تواند در طراحی فضاهای کودکان مورد توجه قرارگیرد اشاره واقع شده است. در نهایت در قالب جدولی، به صورت یک دسته بندی کلی راهکارهای متناسب فضایی با هر یک ازروشهای تربیت ارایه می شود
