بر اساس پژوهشهای انجامشده، آسایش حرارتی خارجی از مهمترین عوامل تأثیرگذار بر کیفیت فضای باز و سلامت کاربران پیاده است و تأمین آن منجر به حضور هر چه بیشتر افراد در فضای باز و سرزندگی شهری میگردد. عموم افراد حاضر در یک محوطه دانشگاهی جزء کاربران پیاده محسوب شده و ساعات زیادی از زمان حضور خود در دانشگاه را، در فضای باز دانشگاه سپری میکنند؛ بنابراین بررسی آسایش حرارتی در فصول گرم و سرد برای کاربران پیاده در یک محوطه دانشگاهی (دانشجویان، کارکنان و مراجعهکنندگان) امری ضروری تلقی میگردد. هدف از این تحقیق ارزیابی شرایط آسایش حرارتی و میزان رضایتمندی کاربران پیاده در محوطه دانشگاهی دانشگاه ایلام است. سپس با شناسایی پارامترهای اصلی تأثیرگذار، راهکارهای مناسب جهت بهبود شرایط آسایش حرارتی خارجی کاربران ارائه میگردد. روشهای مختلف تحقیق در این پژوهش شامل مطالعات کتابخانهای، اندازهگیری میدانی و شبیهسازی رایانهای با نرمافزار ENVI-met میباشند. پسازآنجام مطالعات کتابخانهای، همزمان با اندازهگیریهای میدانی از تکمیل پرسشنامه برای تعیین بازه آسایش حرارتی کاربران در محوطه دانشگاه استفادهشده است. پرسشنامهها در روزهای 20،19 و 21 اسفند، 26 و 27 فروردین، 16 و 17 اردیبهشت مطابق با تقویم آموزشی دانشگاه و حضور حداکثری دانشجویان در ترم دوم آموزشی صورت گرفته است. جهت تجزیهوتحلیل دادههای پرسشنامه از نرمافزار آماری SPSS استفادهشده است. پس از اعتبار سنجی نرمافزار ENVI-met، خرده اقلیم محوطه پیاده راههای دانشگاه در این نرمافزار در روزهای 20 اسفند 1396 و 16 اردیبهشت 1397 شبیهسازی گردیده است. نتایج تحقیق نشان داده است که محدوده آسایش حرارتی برای کاربران پیاده در محوطه دانشگاه ایلام با توجه به حس حرارتی کاربران و اندازهگیریها، 6.9 الی 19.5 درجه سانتیگراد PET (Physiologically Equivalent Temperature) در ماه اسفند و 11.2 الی 26.5 درجه سانتیگراد PET در ماه اردیبهشت است. شرایط آسایش حرارتی در نقاط مختلف محوطه دانشگاه ایلام با یکدیگر مقایسه شده و نامناسبترین نقاط شناساییشده است. نتایج حاصل از شبیهسازی نشان میدهد که با اعمال راهکارهایی شامل، درختان، تیغه دیوار جهت سایهاندازی، سایبان، کاشت چمن و ایجاد سطوح آبی، کاهش در شاخص PET و بهبود وضعیت حرارتی مسیرهای موردبررسی اتفاق افتاده است. در میان راهکارهای مؤثر در بهبود وضعیت آسایش حرارتی در مسیرهای دانشگاه، درختان با بیشترین کاهش در شاخص PET در هر دو ماه اسفند و اردیبهشت، بیشترین تأثیر را در بهبود شرایط حرارتی داشتهاند. همچنین کاشت درختان در دو طرف مسیرها و بافاصله نصف تاج درختان از یکدیگر بهترین نوع چیدمان و تعداد مناسب درختان است.
