بررسی هوازدگی و مقاومت واحدهای سنگی نسبت به فرسایش از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا شناخت علمی و تجربی از مقاومت سنگها در منطقه و در نتیجه رتبهبندی آنها نسبت به یکدیگر و همچنین مقاومت آنها نسبت به عوامل فرساینده میتواند کمک شایانی در جهت ارزیابی مقاومت سنگها و پیشنهاد راهکارهای مدیریتی در کنترل بهینه میزان فرسایش در منطقه داشته باشد. به همین دلیل این مطالعه با هدف بررسی هوازدگی و رتبهبندی مقاومت توده سنگ سازندهای زمینشناسی به فرسایش در منطقۀ اسلام آباد غرب انجام شد. در این پژوهش هوازدگی با روش لویس پلتیر با استفاده از نقشههای همدما و همبارش که در محیط سامانه اطلاعات جغرافیایی با دادههای اقلیمی تولید شدند، مورد بررسی قرار گرفت و برای بررسی مقاومت واحدهای سنگی از ویژگیهای ذاتی مواد تشکیلدهنده سنگها شامل ترکیب کانیشناسی و بافت استفاده شد. در مرحله آخر بررسی و تفسیر نتایج و در نهایت طبقهبندی سنگها و سازندهای موجود در منطقۀ مورد مطالعه با توجه به منابع علمی به روش کیفی انجام شد. نتایج نشان داد که از نه وضعیت مورفوژنتیکی موجود در مدل پلتیر، دو وضعیت نیمهخشک و ساوان در شرایط اقلیمی منطقه اتفاق میافتد، با توجه به نمودار پلتیر و مقدار بارش و دمای منطقۀ مورد مطالعه رژیم غالب در منطقه هوازدگی متوسط شیمیایی و هوازدگی خیلی کم است و از نظر مقاومت واحدهای سنگی نسبت به فرسایش، سنگ آهک آسماری و آهک دولومیتی شهبازان مقاوم به فرسایش و نهشتههای آواری غیرپیوسته شامل انواع رسوبات آبرفتی بستر و دشت سیلابی رودخانهها پادگانه و مخروط افکنههای آبرفتی حساس به فرسایش هستند. به طور کلی منطقۀ مورد مطالعه به فرسایش حساس است و انواع فرسایشها در منطقه دیده میشود که اجرای برنامههای حفاظت خاک و انتخاب روشهای مبارزه متناسب با شرایط منطقه را ضروری مینماید.
