تغییر وضعیت رواناب سطحی یکی از مسائل توسعه شهری است که باعث می گردد زمان تاخیر هیدروگراف و زمان پایه سیلاب کاهش یافته و در نتیجه با یک حجم مساوی سیل، دبی اوج سیلاب ها با توسعه شهری، بیشتر از حالت قبل از توسعه خواهد بود. علاوه بر آن، ضریب رواناب نیز افزایش می یابد. در این مطالعه حوزه آبخیز شهر ایلام به پنج زیر حوزه تقسیم گردیده و تاثیر اراضی غیر قابل نفوذ و میزان مساحت، بر اندازه رواناب به روش کارتر بررسی گردید. نتایج نشان می دهد که زیر حوزه شماره 2 دارای بیشترین رواناب می باشد (5/123متر مکعب بر ثانیه)، که دلیل آن به خاطر بالا بودن درصد اراضی غیر قابل نفوذ و درصد مساحت حوزه (بیش از نیمی از مساحت حوزه را به خود اختصاص داده) می باشد. از نظر اولویت بندی سیل خیزی، زیرحوزه شماره 2 در اولویت اول و سپس زیرحوزه های 1، 4، 5 و 3 به ترتیب در اولویت های بعدی سیل خیزی قرار دارند. در پایان تمهیدات لازم برای مهار و استفاده بهتر از این حجم رواناب ارائه شده است.
