یکی از مسائل توسعه شهری، تغییر وضعیت رواناب سطحی است. به طوری که زمان تاخیر هیدروگراف و زمان پایه سیلاب کاهش یافته و در نتیجه با یک حجم مساوی سیل، دبی اوج سیلابها با توسعه شهری، بیشتر از حالت قبل از توسعه خواهد بود. علاوه بر آن، ضریب رواناب نیز افزایش می یابد. در این مطالعه تاثیر شهرسازی بر روی میزان دبی متوسط سالانه شهر ایلام به روش کارتر بررسی شده است و میزان رواناب در منطقه که بیش از 10% آن جزو مناطق شهری یا اراضی غیر قابل نفوذ است محاسبه شده و میزان آن با قبل از شهرسازی و در شرایط مشابه مقایسه گردید که نتایج نشان داد که میزان رواناب قبل از شهرسازی، 5/183 مترمکعب بر ثانیه و پس از گسترش10 درصدی شهرسازی در این حوزه آبخیز 92/27 مترمکعب بر ثانیه رواناب را افزایش داده است که معادل بیش از 15% افزایش دبی میباشد. در نهایت راهکارهایی برای استفاده بهتر از این میزان رواناب ارائه شده است.
