یکی از عوامل تشدید کننده بیابانزایی در مناطق خشک و نیمهخشک، فرسایش بادی است. فرسایش بادی فرآیندی است که بهسبب افزایش سرعت باد در سطوح عاری از پوشش ایجاد میگردد. از میان روشهای مختلفی (اقدامات بیولوژیک، استفاده از مالچ و احداث سازه) که بهمنظور کنترل فرسایش بادی بهویژه تثبیت ماسههای روان انجام شده-است، منطقیترین، مؤثرترین و پایدارترین روش اقدامات بیولوژیک (نهالکاری، بذرپاشی و بذرکاری) میباشد. در منطقه عین خوش دهلران جهت تثبیت شنهای روان اقدام به جنگلکاری با برخی گونهها شده است. در این پژوهش با هدف بررسی اثر کاربریهای مختلف بر خصوصیات خاک و مقایسه آنها با هم، نمونههای خاک در فصلهای مختلف، در کاربریهای مختلف (بستر رودخانه، جنگل دستکاشت، اراضی کشاورزی، پهنههای ماسهای و مرتع) و در اعماق مختلف (25-0، 50-25 و 75-50 سانتیمتری) به صورت کاملاً تصادفی برداشت شدند. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که، اثر فصل بر تمام پارامترهای مورد بررسی معنیدار بود بهنحوی که بیشترین مقادیر هدایت الکتریکی، آهک، ماده آلی، کلر، سولفات، پتاسیم، ظرفیت تبادل کاتیونی و سدیم تبادلی، در فصل بهار، بیشترین مقادیر کلسیم، بیکربنات، سدیم و فسفر در فصل تابستان و بیشترین مقادیر رطوبت وزنی، رطوبت اشباع و منیزیم در فصل زمستان مشاهده شدند. اثر نوع کاربری نیز بر تمام پارامترهای اندازهگیری شده معنیدار بود بهگونهای که بیشترین مقدار پارامترهای مورد بررسی بجز میزان سدیم (پهنههای ماسهای)، سدیم تبادلی و وزن مخصوص ظاهری (بستر رودخانه)، بیکربنات، ماده آلی، فسفر و شن (جنگل دستکاشت) و اسیدیته (مرتع) در اراضی کشاورزی اندازهگیری شدند. با افزایش عمق تمامی صفات بجز میزان رطوبت وزنی، اسیدیته، منیزیم و ماده آلی روند نزولی داشتند. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که جنگلکاری برروی پهنههای ماسهای منجر به بهبود برخی خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک شدهاست.
