دو فریضه امر به معروف و نهی از منکر با توجه به آنچه در فقه اسلامی و احادیث معصومین و کلام بزرگان آمده نه تنها یک وظیفه عمومی است، بلکه یک امر کاملا تخصصی است و به کارشناسی علمی، روانی، اجتماعی، تبلیغی و هنری نیاز دارد. آمران و ناهیان باید خود از مصلحان و بزرگان جامعه باشند. اگر دیده میشود که امر به معروفها و نهی از منکرها دارای اثر نیست، نباید تمام گناه را بر عهدهی شخص خاطی گذاشت، چون گاهی از روشهای غلط یا نادرست استفاده میشود و میدانیم که روشهای واحد برای دردهای متنوع مثل نسخهی واحد برای مرضهای گوناگون است و شفابخش نخواهد بود. برای اینکه، به وظیفه امر به معروف و نهی از منکر عمل شود، باید از روشهای درست امر به معروف و نهی از منکر استفاده کرد و از وشهای نادرست که در جاهایی که ممکن است نتیجه عکس داشته باشد پرهیز نمود. لازمه این حرکت نخست شناخت روشهای درست از نادرست است. که در این مقاله به روشهای مستقیمی چون تذکر زبانی و ملایمت و نرمی در گفتار و روشهای تذکر جمعی و روشهای غیر مستقیمی همانند انکار و نفرت قلبی نسبت به منکر، ترک مجلس معصیت، الگوسازی و روشهای آموزشی که میتوانند در اجرای صحیح این دو فریضه نقش داشته باشند، پرداخته شده است. روشهایی که آمرین به معروف و ناهیان از منکر باید بدانند در چه شرایطی و برای چه افرادی کدام شیوه مؤثرتر است و از همان بهره بگیرند. بنابراین اگر در جایی روش خاصی جوابگوی نیاز ما هست و در جای دیگر این روش جوابگو نیست، نباید از آن استفاده شود.
