زمینه و هدف: در سال های اخیر اقدامی که به وفور در سطح خیابان های شهر دیده می شود این است که جرثقیل هایی اقدام به حمل خودروهای پارک شده در محل ممنوع به سمت پارکینگ های پلیس راهور می نمایند. در نتیجه این اقدام ممکن است برای وسیله نقلیه یا اشیای داخل آن اتفاقی رخ دهد که نیازمند حل و فصل حقوقی باشد. از جمله موارد چالشی موضوع می توان به خساراتی اشاره کرد که ممکن است به خودرویی که حمل می گردد و یا محموله آن وارد می آید.هدف پژوهش حاضر ابهام زدایی از قانون جدید رسیدگی به تخلفات رانندگی در خصوص انتساب مسئولیت و جبران خسارت احتمالی توسط مسببین موضوع می باشد. روش: در این پژوهش تلاش می شود تا به مدد روش تحلیل انتقادی متون قانونی و همینطور روش تحلیلی-توصیفی جوانب موضوع مورد مداقه جدی حقوقی قرار گرفته و در پایان راه حل مناسب ارایه گردد. یافته ها: ابهام موجود در ماده 13 قانون جدید رسیدگی به تخلفات رانندگی و تبصره آن در انتساب مسئولیت جبران خسارت به خودرو و یا محموله آن سوالهایی را در ذهن متبادر می سازد. پرسش نخست آن که ایا می توان صاحب وسیله نقلیه را که مرتکب تخلف ترافیکی شده است مسوول تمام عواقب ناشی از فعل او دانست؟ و در نتیجه مستحق دریافت هیچ گونه جبران خسارتی نخواهد بود. دیگر آنکه ایا می توان گفت با حصول شرایطی مامور پلیس راهور که دستور حمل خودرو را صادر کرده است مسوول جبران خسارات احتمالی حین حمل می باشد؟ و سوم آنکه برای راننده جرثقیل حمل کننده وسیله نقلیه و یا نگهدارنده خودرو در چه شرایطی می توان مسوولیت متصور بود؟ نتایج بدست آمده بیانگر آن است که نمی توان قایل به برائت مطلق مسئولیت پلیس راهور در خصوص موضوع بود اما با این حال در انتساب مسئولیت جبران خسارت احتمالی به پلیس نیز باید جانب احتیاط اختیار نموده و تحت شرایطی باشد که پلیس را در انجام ماموریت خود با چالش مواجه نسازد. پاسخ به سوالهای فوق و بررسی کم و کیف چنین مساله ی حقوقی، موضوع مقاله حاضر است که با مراجعه به قوانین مختلف، منابع و پایگاههای علمی و به مدد روش تحلیل انتقادی و تفسیری در پی یافتن پاسخ به ان هستیم.
