هدف پژوهش حاضر، بررسی سیمای خشونت علیه زن در اشعار چهار شاعر معاصر عراقی، رصافی، زهاوی، سیّاب و ملائکه و دیدگاه هایشان نسبت به پدیده خشونت علیه زن و با استناد به دیوان اشعار آنان و تکیه بر نقد فرهنگی و به کارگیری روش توصیفی تحلیلی است. خشونت علیه زن، پدیده ای تلخ با سابقه ای طولانی و با ابعاد فیزیکی، روانی، جنسی، اجتماعی و اقتصادی است که هنوز هم در جوامع انسانی وجود دارد. نتایج پژوهش بیانگر این است که شاعران مذکور در اشعار خود انواع خشونت علیه زن از جمله محرومیت از حضور در اجتماع و بهره مندی از رشد علمی و فرهنگی، استفاده به عنوان کالایی جنسی، تحقیر، تهدید به طلاق، سرگردانی و بدرفتاری، تنبیه بدنی و سلب حق انتخاب همسر، منعکس شده است.همچنین آنان از ابتذال زنان در اثر فقر، نبود حمایت از طرف نهادهای حکومتی، و ذبح زنان به تبعیت از رسوم قبیله ای سخت متأثّر شده اند.
