«داغ ننگ» (stigma) به عنوان یکی از کلیدیترین مفاهیم ابداعی اروینگ گافمن در جامعهشناسی نمایش-نامهای به بررسی هویتهایی میپردازد که به واسطه ایجاد شکاف بین هویت اجتماعی بالفعل (هویتی که در تعامل با انسانهای دیگر بروز میکند) و هویت بالقوه افراد (هویتی که خود را با آن تعریف میکنند) به-وجود میآید. اینگونه افراد قادر به پیروی از هنجارهای متداول جامعه نیستند و در نتیجه نزد سایر افراد عادی مورد پذیرش واقع نمیشوند و «داغ ننگ» بر پیشانی آنها زده میشود. در رمان شیکاگو اثر علاء الأسوانی شاهد داغ ننگ در نزد دو تن از شخصیتهای اصلی زن این رمان یعنی شیماء (مصری) و کارول (آمریکایی) هستیم. دو زن شرقی و غربی که هر کدام با داغ ننگی دست و پنجه نرم میکنند. این پژوهش برآن است تا به شیوه توصیفی –تحلیلی و با تکیه بر نظریه «داغ ننگ» اروینگ گافمن، کنش هر کدام از قهرمانان زن را در برابر داغننگ و چارجویی برای آن مورد واکاوی قرار دهد. نتایج حکایت از آن دارد که شیماء با داغننگ رابطه نامشروع با همکلاسیاش و حاملهشدن از وی مواجه است که برای رهایی از این داغ ننگ اقدام به سقط جنین میکند. اما کارول از داغ ننگ قومی- نژادی رنج میبرد که او را با عدم پذیرش اجتماعی مواجه کرده است، وی برای رهایی از این داغ ننگ و دستیافتن به جایگاه اجتماعی مطلوب تن به داغننگهای دیگری میدهد.
