یکی از جنبه های با اهمیت مهاجرت که از نیمه دوم قرن بیستم و به ویژه در دهه های اخیر، مورد توجه پژوهندگان مختلف و از آن جمله جامعه شناسان زبان قرار گرفته، پیامدهای زبانی مهاجرت است. با تمام تنوعی که مهاجرت از نظر نوع و ابعاد در کشورهای مختلف دارد، پیامدهای زبانی کم وبیش مشابهی در همه نمونههای آن بهچشم میخورد. نسل دوم مهاجران که در غربت به دنیا آمده و یا در کودکی به همراه والدین خود مهاجرت کرده اند، برخوردهای زبان مادری و میزبان در آنان ملموس تر است. رمان حوراء النداوی رمان نویس معاصر عراقی روایتگر گروهی از » تحت سماء کوبنهاغن « مهاجران نسل دوم عراقی در کشور دانمارک میباشد که در نتیجه همانندی با جامعه میزبان، زبان و فرهنگ سرزمین مادری در آنان کم رنگ شده، این موضوع علاوه براین نوعی سردرگمی هویتی را نیز برایشان در پی داشته است. این مقاله بر آن است تا به شیوه توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر ادبیات جامعه شناسی زبان، پیامدهای زبانی مهاجرت را در نسل دوم مهاجران این رمان بررسی نماید. نتایج گویای آن است که دوزبانگی غالب، قرضگیری واژگانی و آوایی، تغییر زبان و در مواردی حفظ زبان و تطابق زبانی از مهمترین پیامدهای مهاجرت در نسل دوم میباشد. لازم بهذکر است نقش والدین در بروز اینگونه پیامدها چشمگیر می باشد.
