نوستالژی بهعنوان پدیدهای چندبعدی، همواره در ادبیات و بهویژه شعر، بستری برای بیان حسرت نسبت به گذشته و نقد وضعیت کنونی بوده است. این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل زیباییشناختی نوستالژی در اشعار محمد توفیق علی، شاعر معاصر مصر، و با تمرکز بر شگردهای ادبی، تصویرسازی، نمادپردازی و پیوندهای اجتماعی و فرهنگی انجام شده است. مسأله اصلی این پژوهش آن است که چگونه این شاعر توانسته است با بهرهگیری از امکانات زبانی و بیانی متنوع، نوستالژی را نهتنها بهعنوان یک مضمون، بلکه بهمثابه یک شگرد هنری و ساختاری بازآفرینی کند. این تحقیق با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی بر آن است تا فراتر از بررسیهای محتوایی، به ابعاد زبانی، موسیقایی و ساختاری این پدیده بپردازد و نشان دهد که چگونه فرم و محتوا، با در همتنیدگی با یکدیگر، تجربه نوستالژیک را القا میکنند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که نوستالژی در اشعار محمد توفیق علی از طریق شگردهای پیچیدهای چون تکرار، تقابلها، تضادها و فاصلهگذاریهای معنایی شکل میگیرد و نمادهایی همچون نور، ماه و گذشتهای قدسی در خلق فضایی عاطفی و معنوی نقش بسزایی دارند. همچنین، نتایج حاصله �
