رستم علی‌‎زاده

هدف این تحقیق، تعیین اثر یک دوره تمرین رکاب زدن با و بدون انسداد عروق بر غلظت پلاسمایی آیریزین و PGC-1α مردان سالم بود. 24نفر از دانشجویان تربیت‌بدنی در دانشگاه خوارزمی به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت و به سه گروه رکاب‌زدن همراه با انسداد عروق پا، رکاب‌زدن بدون انسداد و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی‌های گروه تمرین با انسداد و تمرین بدون انسداد عروق تمرینات به مدت 3 هفته، هر هفته 3جلسه، هر جلسه تمرین شامل 3وهله سه دقیقه‌ای رکاب زدن با شدت50درصد وات حداکثر(Wmax) که بین هر وهله 30ثانیه استراحت وجود داشت، را اجرا کردند. داده‌ها با استفاده از آزمون تی همبسته و آنالیز واریانس یکطرفه در سطح 05/0P≤ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد سه هفته تمرین زیربیشینۀ رکاب‌زدن برسطوح آیریزین(219/0=p) و PGC-1α(577/0=p) در گروه انسداد و بدون انسداد تاثیر معنی‌داری نداشت. پس از سه هفته فعالیت، مقدار آیریزین درگروه انسداد(001/0=p) و بدون انسداد(011/0=p) در مقایسه با پیش آزمون به‌طور معناداری افزایش یافت. میزان PGC-1α نیز درگروه انسداد(001/0=p) و بدون انسداد(04/0=p) درمقایسه با پیش آزمون به‌طور معناداری افزایش یافت. با توجه به یافته‌های تحقیق حاضر به‌نظر می‌رسد، بین گروه‌های انسداد، بدون انسداد و کنترل در مقادیر PGC-1α و آیریزین در سازگاری تفاوت معناداری وجود ندارد.