رستم علی‌‎زاده

هدف: با توجه به اینکه چاقی و اضافه وزن در سال‌های اخیر رشد فزاینده‌ای داشته است، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرین هوازی در شرایط هایپوکسی نورموباریک و نورموکسی بر سطوح استراحتی VEGF و Vo2max زنان دارای اضافه وزن / چاق می‌باشد. روش‌ها: تعداد 24 زن دارای اضافه وزن (میانگین و انحراف استاندارد سن، قد و وزن آزمودنی‌ها به ترتیب 7/3 ±25/28 سال، 01/3±8/161 سانتی‌متر و 18/7±64/78 کیلوگرم) در گروه تمرین هایپوکسی نورموباریک به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرین هوازی در چادر هایپوکسی انجام دادند و گروه نورموکسی در زمانی معادل با زمان تمرین گروه هایپوکسی نورموباریک تمرین هوازی در شرایط نورموباریک داشتند. برنامه تمرین شامل 5 دقیقه گرم کردن، 20 دقیقه فعالیت با 60 درصد ضربان قلب بیشینه برای هفته اول و سپس هر هفته 5 دقیقه به مدت زمان فعالیت افزوده شد. نتایج: تغییرات وزن (165/0P=) و BMI (191/0P=) گروه هایپوکسی نورموباریک در مقایسه با نورموکسی معنادار نبود. ولی تغییرات درصد چربی (022/0P=) و دور کمر (031/0P= در هنگام مقایسه دو گروه معنادار بود. تغییرات اکسیژن مصرفی بیشینه (008/0P=) و VEGF (001/0P<) تفاوت معناداری نشان داد. نتیجه گیری: افزایش بیشتر و معنادار سطوح استراحتی VEGF در شرایط هایپوکسی نورموباریک می تواند نشان دهنده اهمیت فعالیت بدنی در کاهش خطر بیماری‌های قلبی عروقی و عملکرد اندوتلیال عروق در افراد دارای اضافه وزن است.