یکی از مبناهای اصلی در مطالعات کاربردی در هر منطقه، شناخت و همچنین حفاظت از اکوسیستمهای طبیعی است. بررسی بومشناختی پوشش گیاهی هر منطقه، در مدیریت منابع طبیعی نقش اساسی دارد. به همین دلیل، هدف از انجام این تحقیق بررسی تأثیر مدیریت چرای دام (قرق و چرا) بر خصوصیات پوشش گیاهی اعم از تنوع گونهای، تنوع کارکردی، ترکیب گیاهی و گونههای شاخص در منطقه بزداغی در شهرستان بجنورد، استان خراسان شمالی بود. برای اندازهگیری تنوع زیستی از شاخصهای تنوع گونهای (شاخص هیل، غنای گونهای، یکنواختی، تنوع شانون و سیمپسون) و تنوع کارکردی (تک ویژگی و چند ویژگی) استفاده شد. مقایسه ترکیب گیاهی بین دو مدیریت با استفاده از آزمون تحلیل تطبیقی قوسگیر (DCA) و تعیین گونههای شاخص با آزمون تحلیل گونههای شاخص و آزمون مونت کارلو انجام شد. براساس نتایج در منطقه بزداغی، چرای دام به صورت معنیداری غنای گونهای را کاهش داده است (P-value < 0.05)، ولی بر سایر شاخصهای تنوع گونهای اثر معنیداری نداشت. همچنین، چرای دام به صورت معنیداری تنوع کارکردی گیاهی را کاهش داد. بر اساس نتایج آزمون DCA، چرای دام موجب ایجاد ترکیب گیاهی مختلفی بین دو منطقه قرق و چراشده شد. در نهایت، چرای دام موجب شد تا در منطقه تحت چرا تنها یک گونه شاخص وجود داشته باشد در حالی که در منطقه قرقشده، 16 گونه شاخص وجود داشت. نتایج این تحقیق نشان داد که منطقه بزداغی از تنوع زیستی بالایی برخودار است و استفاده از ابزارهای مدیریت از قبیل قرق، تأثیر مثبتی بر افزایش تنوع گونهای و کارکردی و نیز افزایش گونه شاخص دارد.
