یکی از ویژگیهای شعر دوره مشروطه، بهرهبرداری شاعران از عناصر اسطورهای است. شاعران با اشاره به نام و وقایع زندگی شاهان و پهلوانان ایران باستان، کوشیدهاند مخاطبان خویش را به تحرک وادارند. هر چند شاعران برجستۀ عصر مشروطیت کمابیش به این امر توجه داشتهاند، اما شیوه برخورد آنها با عناصر اسطورهای یکسان نیست. در این میان، شاعرانی چون ادیبالممالک و بهار با برداشتی کلاسیکگونه و معتدل در معرفی اساطیر ایرانی و استفاده از آنها برای آگاهی مردم از شرایط نابسامان دوره مشروطه، کوشیده و شعرایی چون عارف قزوینی، نسیم شمال و میرزاده عشقی بنا بر اقتضای اجتماع دوران خود به صورت افراطی اساطیر را وسیلۀ بیان مسائل وطنی و اوضاع آشفتۀ عصر خویش قرار دادهاند. برخی مضامین اسطورهای در شعر این دوره صورت کلیشهای دارد و پیوند معناداری با جریانات سیاسی اجتماعی عصر مشروطه ندارد.
