ایهام برجستهترین عنصر بلاغی مسلط در سبک غزل فارسی در سدههای هفتم و هشتم است. شاعران این عصر ایهام را در مرکز خلاقیت هنری خویش قرار دادهاند بگونهای که بخش مهمی از خلاقیت شعری آنها از رهگذر بکارگیری ایهام و انواع و اقسام آن محقق شده است و ایجاد معانی چند لایه و هنجارگریزیهای معنایی در سبک غزل این دوران محصول استفاده وسیع از ایهام است. اوحدی مراغی )م: (738شاعر عارف سده هفتم و هشتم، مانند دیگر غزلسرایان معروف آن روزگار توجه ویژهای به ایهام و انواع و اقسام آن داشته است و این رویکرد بلاغی در مرکز آفرینش هنری او قرار گرفته و در تکوین و قوام سبک سخن او نقشی اساسی ایفا کرده است. میزان کاربرد انواع ایهام در غزل او چنان وسیع و متنوع است که شناخت درست طرز سخن وی در غزلیات مستلزم انجام پژوهشی دقیق در این باب است. امری که در مقالۀ حاضر به آن پرداخته شده است. با مطالعه و استخراج تمام موارد ایهام و دسته بندی آنها در سه گروه ایهام توازی، ایهام تناسب و ایهام زبانی میتوان به گستره ایهام و نقش آن در طرزسخن او پی برد.
