محمدرضا شفیعی کدکنی یکی از شاعران طراز اول ادبیات معاصر به شمار می آید. یکی از ویژگی های بنیادین اشعار اودر فاصله کودتای 28 مرداد تا انقلاب اسلامی 1357، بهره گیری از رویکرد رمزگرایانه به اقتضای فضای حاکم بر جامعهآن زمان است. رمزهای شعر او دایره وسیعی را شامل می شوند؛ از طبیعت و گل و گیاه گرفته تا حیوانات و اماکنی چوندشت و باغ و عناصر اجتماعی و مصنوعات انسانی و اساطیر کهن. ویژگی مهم نمادهای شعر او، رویکرد تقابلی میانآنهاست که بیانگر تقابل گفتمان مبارزه و آزادیخواهی با گفتمان حفظ رژیم پهلوی و سرکوب است. موضوع اینپژوهش بررسی برخی نمادهای شعر او بر مبنای تقابل های دوگانه در مجموعه آیینه ای برای صداها ست. نتایج پژوهش بیانگر نقش تقابل میان نمادهای شعر شفیعی در بیان عواطف و اندیشه ها و انسجام و استحکام فرم درونی و بیرونی شعر اوست.
