محمدرضا شفیعی کدکنی یکی از شاعران طراز اوّل ادبیات معاصر به شمار میآید. یکی از ویژگیهای بنیادین اشعار او در فاصلۀ کودتای 22 مرداد تا انقلاب اسلامی 1531 ، بهرهگیری از رویکرد رمزگرایانه به اقتضای فضای حاکم بر جامعۀ آن زمان است. رمزهای شعر او دایرۀ وسیعی را شامل میشوند؛ از طبیعت و گل و گیاه گرفته تا حیوانات و اماکنی چون دشت و باغ و عناصر اجتماعی و مصنوعات انسانی و اساطیر کهن. ویژگی مهم نمادهای شعر او، رویکرد تقابلی میان آنهاست که بیانگر تقابلِ گفتمان مبارزه و آزادیخواهی با گفتمان حفظ رژیم پهلوی و سرکوب است. موضوع این ست. نتایج پژوهش » آیینهای برای صداها « پژوهش بررسی برخی نمادهای شعر او بر مبنای تقابلهای دوگانه در مجموعۀ بیانگر نقش تقابل میان نمادهای شعر شفیعی در بیان عواطف و اندیشهها و انسجام و استحکام فرم درونی و بیرونی شعر اوست.
