از نظر مقام معظم رهبری، نرمش قهرمانانه با سه رکن عزت، حکمت و مصلحت، نوعی تاکتیک و سازوکار تهاجمی در حوزه دیپلماسی برای مقابله با دیپلماسی عمومی محسوب م یگردد که علاوه بر جلب حمایت اخلاقی و سیاسی افکار عمومی سایر کشورها و جذب مردم جوامع به اهداف و ارزشهای خود از طریق تأثیرگذاری بر اذهان و افکار آنان، زمینه را برای ب هوجود آوردن تصویر مثبت و مطلوب از تحقق اهداف انقلاب اسلامی، سیاستها و ارزشهای اجتماعی و فرهنگی و اثبات حقانیت پیام انقلاب اسلامی فراهم م ینماید. با توجه به کارکرد حساس دیپلماسی در تأمین منافع و تمامیت ارضی کشور و از سوی دیگر، حساسیت شارع مقدس بر لزوم حفظ عزت مسلمانان و الزام به نفی سلطه حکومت اسلامی در روابط بین المللی، مسئله بازشناسی جایگاه نرمش قهرمانانه به عنوان یکی از تاکت کیهای تطور یافته دیپلماسی اسلامی و نیز شناخت ماهیت آن در حوزه سیاست خارجی و فقه سیاسی، به ویژه اکنون که دیپلماتهای ایرانی مذاکرات ژنو را پیش رو دارند، از اهمّ مسائلی است که ضرورت پرداختن به این موضوع را روشن می سازد. پژوهش حاضر که با روش توصیفی-تحلیلی مسئله را مورد ارزیابی قرار داده، ضمن بررسی پیشینه نرمش قهرمانانه در اسلام و مقایسه آن با نرمش قهرمانانه جمهوری اسلامی ایران و تحلیل واقعیتهای دیپلماسی هسته ای، به شناسایی ابعاد مفهومی و اصول نرمش قهرمانانه و برشماری سه مدل دیپلماتیک ایران با آمریکا در ضمن قواعد فقه سیاسی پرداخته و چنین به دست آورده که اگر در عرصه دیپلماسی قرار است نرمشی صورت پذیرد، باید بر طبق ضوابط و اصول قهرمانانه استوار باشد و نرمش قهرمانانه تحت عنوان یک تاکتیک برای ارتقای سطح روابط خارجی، ظرفیت لازم را برای کسب قدرت و امنیت و در نتیجه، ایجاد موازنه داراست.
