هدف: پیشرفتها در تحقیقات قلبی عروقی، استرس اکسیداتیو را به‌عنوان یک مسیر پاتوفیزیولوژیک مهم در ایجاد و تشدید نارسایی قلبی شناسایی کرده‌اند. جنسیت نیز با تفاوت در استرس اکسیداتیو مرتبط است. این مطالعه با هدف بررسی اثر تفاوت جنسیتی بر عملکرد قلب، شاخصهای بیوشیمیایی و استرس اکسیداتیو در مدل نارسایی قلبی القاشده با ایزوپروترنول در موش‌های صحرایی انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه 40 سر موش صحرایی ویستار (نر و ماده) به چهار گروه شامل کنترل نر، کنترل ماده، نارسایی قلبی نر و نارسایی قلبی ماده تقسیم شدند. نارسایی قلبی با تزریق زیرپوستی ایزوپروترنول (130 میلیگرم بر کیلوگرم) طی چهار روز متوالی القا شد. در روز بیست و هشتم، عملکرد قلبی با اکوکاردیوگرافی بررسی شد. سطح سرمی آنزیم‌های کراتین کیناز ((CK-MB، لاکتات دهیدروژناز (LDH) و تروپونین(cTnI) برای ارزیابی آسیب میوکارد اندازه‌گیری شد. بررسی شاخصهای استرس اکسیداتیو با روش الایزا انجام گردید. یافته‌ها: این مطالعه نشان داد که تفاوت جنسیتی تأثیر معنی‌داری بر سطح سرمی آنزیم‌های قلبی (LDH، CK-MB و cTnI) ندارد. کسر تخلیه و کسر کوتاه شدگی در گروه‌های نارسایی قلبی کاهش یافت، اما در نارسایی قلبی ماده نسبت به نر بالاتر بود (0/05 < p). تغییرات قطر داخلی بطن چپ معنی‌دار نبود. تفاوت جنسیتی تأثیر معنی‌داری بر قطر داخلی پایان سیستولی بطن چپ و قطر داخلی پایان دیاستولی بطن چپ ندارد. در گروه نارسایی قلبی جنس ماده، سوپراکسید دیسموتاز و گلوتاتیون نسبت به گروه نارسایی قلبی نر بیشتر و مالون دیآلدئید کمتر بود (0/05 < p). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که نارسایی قلبی القاشده با ایزوپروترنول باعث تغییرات قابل توجه در عملکرد قلب و نشانگرهای بیوشیمیایی می‌شود و این اثرات در نرها شدیدتر از ماده‌ها است. کاهش استرس اکسیداتیو در جنس ماده دیده شد. نتایج این مطالعه بر اهمیت تفاوت‌های جنسیتی در پاتوفیزیولوژی نارسایی قلبی تأکید می‌کند که می‌تواند در تدوین راهبردهای درمانی مؤثر، مدنظر قرار گیرد.
