کارایی بازیافت نفت به کمک نانوسیال توسط تعامل پیچیدهی پدیدههای سطح مشترک و خواص جریان حجمی نانوسیال کنترل میشود. اگرچه افزایش تغییر ترشوندگی از نفتدوست به آبدوست و کاهش کشش سطحی بهعنوان مکانیسمهایی به خوبی مطالعه شدهاند، پایداری کلوئیدی نانوسیال نیز برای انتشار مؤثر در زیر سطح و بازده جابهجایی، به همان اندازه حیاتی است. این مطالعه یک نانوکامپوزیت نوآورانه گرافناکسید/سیلیکا اصلاحشده سطحی را معرفی میکند که با پلیسوربات 20 عاملدار شده است تا این خواص را بهصورت سینرژیستی در آب با شوریکم بهبود بخشد. مشخصهیابی دقیق (پراش پرتو ایکس ، میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی ، میکروسکوپ الکترونی عبوری ، طیفسنجی مادونقرمز تبدیلفوریه ، آنالیز ترموگراویمتری ) سنتز موفقیتآمیز نانوکامپوزیت را تأیید کرد. پتانسیل زِتا بهعنوان شاخص کلیدی پایداری کلوئیدی و در نتیجه برای حفظ خواص و تزریقپذیری یکنواخت سیال، پایش شد. افزون بر این، نتایج این مطالعه پایداری خوب نانوکامپوزیت را در 59.13- میلیولت نشان داد که بسیار فراتر از پایداری اجزای تشکیلدهندهی آن است. این پایداری الکترواستاتیک بالا از تجمع نانوذرات جلوگیری کرده و خواص یکنواخت ضروری برای انتقال کارآمد در محیط متخلخل را تضمین میکند. آزمایشهای سیلابزنی مغزه افزایش قابل توجه 28 درصدی در بازیافت کلی نفت را نشان دادند. این عملکرد ناشی از عملکرد دوگانه سینرژیستی نانوسیال یعنی تغییر چشمگیر ترشوندگی از حالت نفتدوست (153 درجه) به حالت آبدوستی قوی آب (44 درجه)، و کاهش قابل توجه کشش سطحی نفت-آب تا 1.36 میلینیوتن بر متر است. نتایج تأکید میکنند که یکپارچهسازی پایداری کلوئیدی برتر با فعالیت سطحی مؤثر در یک فرمولاسیون نانوکامپوزیت واحد، راهبردی مستحکم برای افزایش بازیافت نفت ارائه میدهد و فاصله بین تعاملات در مقیاس نانو و بازده جریان ماکروسکوپی را پر میکند.
