کمبود آب بهعنوان یکی از چالشهای اساسی بخش کشاورزی، تأثیر مستقیمی بر پایداری معیشت روستاییان و امنیت غذایی دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی تابآوری کشاورزان شهرستان ملکشاهی در برابر فقر آب کشاورزی انجام شده است. لذا تلاش شده تا ابعاد مختلف تابآوری کشاورزان شامل؛ بعد اقتصادی، اجتماعی–فرهنگی، نهادی–مدیریتی، روانشناختی، فیزیکی–کالبدی و محیطی مورد بررسی قرار گیرد. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی است و برای گردآوری دادهها از پرسشنامه محققساخته استفاده شده که روایی آن به وسیله پنل متخصصان و پایایی آن با آزمون آلفای کرونباخ تأیید گردیده است. جامعه آماری شامل کشاورزان شهرستان ملکشاهی است که با روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدهاند. یافتهها نشان داد که سطح تابآوری کشاورزان در برابر فقر آب، در حد متوسط ارزیابی میشود و روستاهای مورد مطالعه از لحاظ تابآوری در برابر فقر آب تفاوت معناداری با هم دارند. نتایج این مطالعه نشان داد تابآوری اجتماعی–فرهنگی و نهادی–مدیریتی بالاترین میانگین را در بین ابعاد تاب آوری دارند. همچنین نتایج حاکی از آن است که عواملی مانند دسترسی به منابع مالی، آموزشهای ترویجی، مشارکت اجتماعی و حمایتهای دولتی از مهمترین مؤلفههای تقویت تابآوری کشاورزان هستند. در نهایت با توجه به نتایج بدست آمده پیشنهاد میشود برای ارتقای تابآوری کشاورزان، سیاستگذاران با تأکید بر مدیریت پایدار منابع آب، توسعه فناوریهای نوین آبیاری و تقویت سرمایه انسانی و اجتماعی برنامهریزی کنند.
