سلمان سلطانی

دریافت بی‌رویه مواد غذایی پرکالری طیف متنوعی از اختلالات عملکردی و ساختاری را به دنبال دارد.کبد بزرگترین غده‌ بدن است که نقش اصلی را در جذب چربی به عهده دارد. آنتی‌اکسیدانت‌ها می‌توانند بدن انسان را در مقابل رادیکال‌های آزاد حفاظت کنند. یکی از این ترکیبات ضد اکسایشی ال‌کارنیتین است که در کبد و کلیه‌ها تولید شده و نقش بسیار مفیدی را در بدن ایفاء می‌کند. از این رو در مطالعه حاضر اثر محافظتی ال‌کارنیتین بر روی تغییرات بافت شناسی کبد در موش‌های صحرایی دریافت کننده جیره پرکالری مورد بررسی قرار گرفت. برای انجام این تحقیق تعداد ٤٠ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به صورت تصادفی به 4گروه تقسیم شدند: - گروه شاهد: با جیره غذایی معمول و در شرایط یکسان محیطی با دیگرگروه‌ها نگه‌داری شدند. -گروه پرکالری: به مدت7 هفته جیره پرکالری حاوی 30% چربی گاوی، 20% سوکروز و 50% جیره معمول دریافت کردند. -گروه پرکالری -ال‌کارنیتین: ابتدا به مدت 3 هفته جیره پرکالری دریافت کرده سپس (علاوه بر دریافت جیره پر کالری) روزانه به مدت 28 روز ال‌کارنیتین با دوز mg/kg300 خوراکی(گاواژ)، دریافت کردند. - گروه ال‌کارنیتین: روزانه به مدت 28 روز ال‌کارنیتین با دوز mg/kg300(گاواژ)، داده ‌شد. در پایان دوره تیمار، موش‌های صحرایی آسان‌کشی شده و نمونه کبد استخراج شد. برای بررسی میکروسکوپی نسبت به انجام رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین اقدام شد. یافته‌های این مطالعه نشان‌دهنده اثرات مخرب مصرف جیره پرکالری بر روی بافت کبد از جمله انباشتکی واکوئول‌های چربی در سیتوپلاسم هپاتوسیت‌ها، هیپرتروفی این سلول‌ها، اختلال در اندازه طناب‌های کبدی و سینوزوئیدها، پرخونی در سینوزوئیدها و ورید مرکزی و ارتشاح سلول‌های تک‌هسته‌ای در پارانشیم بافت کبد ایجاد گردید. اما در ادامه تحقیق، ارزیابی‌ها نشان دادند که مصرف 4 هفته مکمل ال‌کارنیتین به میزان mg/kg300 در گروه ال کارنیتین توانست این اثرات زیان‌بار حاصل از مصرف جیره پرکالری را بهبود ببخشد به گونه‌ای که تجویز ال‌کارنیتین باعث شد تا وضعیت ساختار بافتی به شرایط طبیعی نزدیک گردد. به طور کلی نتایج به دست آمده در این تحقیق نشان داد که تجویز ال‌کارنیتین به میزان mg/kg300 به مدت 4 هفته می تواند تغییرات مخرب بافتی ناشی از مصرف جیره پرکالری را بهبود بخشیده و برطرف سازد.