پیشرفت روزافزون علم پزشکی، افقهای جدیدی را فراروی بشر قرار داده و اعمال شیوههای نوین را در درمان افراد امکانپذیر کرده است. یکی از مسائل نوظهور در عرصه پزشکی، امکان پیوند عضو حیوان به انسان است که با توجه به کمبود اعضای پیوندی، میتواند گرهگشای بسیاری از مشکلات باشد. پژوهش حاضر با اتخاذ شیوه توصیفی- تحلیلی و به روش مسألهمحور، به بررسی این موضوع از منظر علم پزشکی و فقه پزشکی پرداخته و با تحلیل و نقد مشکلات پیش رو، به این نتیجه رسیده است که چنین راهکاری در درمان افراد بلااشکال است. نتایج مطالعات نشان میدهد علم پزشکی توانسته است با کشف برخی داروها و پژوهشهای متعدد، تا حد زیادی مشکلات این نوع پیوند را رفع کند. از منظر فقهی رجوع به مفاد قاعده « لاضرر و لاحرج» و توجه به مدلول قاعده ضرورت و برخی دیگر از ادله و مستندات فقهی، صدور جواز چنین عملی امکانپذیر است. گفتنی است چنین پیوندی از منظر حقوقی و اخلاقی نیز بلااشکال میباشد.
