در مسئله میزان دیه شنوایی شخصی که صرفاً از یک گوش شنوا است، دو دیدگاه در میان فقیهان امامیه بازشناسی شده است: 1 دیدگاه مشهور فقها که قائل به ثبوت نصف دیه کامل شدهاند و 2 دیدگاه نادری از فقیه متقدم یعنی ابن حمزه که قائل به تفصیل شده است، بدینصورت که: اگر شنوایی یکی از گوشها بر اثر آفت طبیعی و آسمانی از بین رفته باشد، در زوال شنوایی گوش دیگر تمام دیه ثابت است، اما اگر شنوایی گوش دیگر بر اثر جنایت و صدمه از بین رفته باشد در زوال شنوایی گوش دیگر نصف دیه ثابت است. قانون مجازات اسلامی (مصوّب 1392) نیز در فرض مسئله در ماده 683 از دیدگاه مشهور تبعیت نموده است. پژوهش حاضر بر آن است تا با روشی توصیفی تحلیلی، پس از بررسی اقوال موجود در مسئله و ارزیابی مستندات آنها، دیدگاهی را که به حق و عدالت نزدیکتر است برگزیند.
