شمس الدین رضایی

-----چکیده مقدّمه: دوران سالمندی یکی از مهمترین تغییرات در زندگی افراد به‌شمار می‌رود و به‌نظر می‌رسد که فعّالیت بدنی یکی از عوامل مؤثّر در بهبود کیفیت همه ابعاد زندگی این دوران است. بنابراین هدف این پژوهش بررسی تأثّیر فعّالیت‌های جسمانی بر کیفیت زندگی، امید و رضایت از زندگی سالمندان شهر ایلام با استفاده از روش تحلیل مسیر می‌باشد. روش‌: این پژوهش توصیفی- تحلیلی است. جامعه آماری شامل کلیه سالمندان 60 سال و بالاتر شهر ایلام می‌باشد که تعداد 200 نفر(144 مرد و 56 زن) از آنها به روش طبقه‌ای به عنوان نمونه انتخاب گردیدند. به‌منظور جمع‌آوری اطّلاعات از پرسشنامه‌های‌ استاندارد بین‌المللی فعّالیت‌ جسمانی(IPAQ)، کیفیت زندگی(SF-36)، رضایت از زندگی(SWLS) و مقیاس امید(AHS) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از 22SPSS- و 20AMOS- استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که فعّالیت جسمانی با ضریب مسیر 34/0 بر بعد جسمانی کیفیت زندگی، با ضریب مسیر 30/0 بر بعد روانی کیفیت زندگی، با ضریب مسیر 30/0 بر امید و با ضریب مسیر 25/0 بر رضایت از زندگی اثر گذار است. همچنین امید با ضریب مسیر 23/0 بر رضایت از زندگی اثرگذار است. نتیجه‌گیری: فعّالیت‌های بدنی ویژه سالمندان بر کیفیت، امید و رضایت از زندگی سالمندان اثرگذار است؛ بنابراین اجرای برنامه‌های ورزشی منظم در مراکز مراقبتی سالمندان و پارک‌ها می‌تواند به‌عنوان روشی جهت ارتقاء سلامت و بهبود زندگی سالمندان مورد استفاده قرار گیرد. کلید واژه‌ها: سالمند، کیفیت زندگی، امید، رضایت از زندگی، فعّالیت بدنی، ایلام