شمس الدین رضایی

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف تحلیل مسیر ارتباط بین آمادگی جسمانی با کیفیت زندگی و سلامت عمومی و رضایت از زندگی دانشجویان دانشگاه گرمیان انجام شد. روش کار: روش پژوهش از نوع پژوهش‌های توصیفی- همبستگی بوده و به صورت میدانی انجام شد. از میان 400 نفر از دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه گرمیان که واحدهای ورزش دانشگاه را اخذ نموده‌اند بر اساس جدول کرجسای- مورگان حجم نمونه 196 نفر تعیین و نمونه‌گیری به صورت خوشه‌ای انجام شد. برای گردآوری اطلاعات مورد نیاز از آزمون آمادگی جسمانی ایفرد، فرم خلاصه پرسشنامه کیفیت زندگی و سلامت عمومی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL-BREF) (1996) و مقیاس رضایت از زندگی (SWLS) دینر و همکاران (1985) استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از آماره‌های توصیفی و آزمون تحلیل مسیر استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که ارتباط علی بین آمادگی جسمانی با کیفیت زندگی و سلامت عمومی و بین آمادگی جسمانی با رضایت از زندگی معنادار می‌باشد. همچنین کیفیت زندگی و سلامت عمومی، سلامت جسمانی و سلامت محیط اطراف نقش میانجی معناداری در رابطه بین آمادگی جسمانی با رضایت از زندگی داشتند؛ اما نقش میانجی سلامت روان و روابط اجتماعی در رابطه بین آمادگی جسمانی با رضایت از زندگی معنادار نبود. نتیجه‌گیری: به طور کلی آمادگی جسمانی بر سلامت عمومی، کیفیت زندگی و رضایت از زندگی دانشجویان تأثیر مثبت دارد. همچنین به طور غیر مستقیم از طریق افزایش سلامت جسمانی و سلامت روانی دانشجویان رضایت آنها را از زندگی افزایش می‌دهد. کلیدواژه ها: آمادگی جسمانی، کیفیت زندگی، سلامت عمومی، رضایت از زندگی