شمس الدین رضایی

چکیده مقدمه:بازی‌ها از جمله نمودهای اجتماعی و فرهنگی هر اجتماع به حساب می‌آیند. برای بازی‌ها علاوه بر تخلیه روانی و کارکردهای جسمانی مزیت‌های فراوانی وجود دارد. بازی‌ها تبلوری از فرهنگ و میراث هر اجتماعی به حساب می‌آیند. در حقیقت ویژگی اصلی بازی‌ها، درس آموزی و سازگاری با نظام و محیط طبیعی اجتماعی پیرامون خود است. در این میان بازی‌های بومی-محلی از راه‌های پرورش کودک از لحاظ روانی، عاطفی، فکری، اجتماعی و جسمانی محسوب می‌گردد. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی بازی‌های بومی-محلی بر تحمل ناکامی و رشد مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان شهر کوهدشت بود. روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر کوهدشت با حجم 985 نفر بودند که به صورت نمونه‌گیری خوشه ای وتصادفی32 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه تحمل پایین ناکامی هربرت بیچ و ناوس (2002) با آلفای کرونباخ 74/0 صدم و پرسشنامه رشد مهارت‌های اجتماعی الیس وایتزمن (1990) 71/0 صدم جمع‌آوری شدند. گروه آزمایش طی 10 جلسه یک ساعته و نیم (دو جلسه در هفته) مورد آموزش بازی‌های بومی-محلی قرار گرفتند. داده‌های جمع‌آوری شده با روش آماری تحلیل واریانس و تحلیل کوواریانس با نرم افزار SPSS (نسخه 23) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس چند متغیره نشان داد تفاوت معنی‌داری بین تحمل ناکامی و مولفه‌های رشد مهارت‌های اجتماعی در گروه آزمایش و کنترل وجود (05/0P≤). همچنین نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد بازی‌های بومی محلی تاثیر معنی‌داری بر تحمل ناکامی و مولفه‌های رشد مهارت‌های جتماعی در دانش‌آموزان دارد (05/0P≤). نتیجه‌گیری: با توجه به تاثیر بازی‌های بومی-محلی پیشنهاد می‌شود در مدارس این بازی‌ها توسط معلمان تربیت بدنی آموزش داده شوند. کلید واژگان: بازی‌های بومی-محلی، تحمل ناکامی، رشد مهارت‌های اجتماعی