شمس الدین رضایی

چکیده روش پژوهش از نوع پژوهش‌های توصیفی- همبستگی (از نوع پژوهش‌های توسعه‌ای) بوده و به صورت میدانی انجام شد. از میان 400 نفر از دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه گرمیان که واحدهای ورزش دانشگاه را اخذ نموده‌اند بر اساس جدول کرجسای-مورگان حجم نمونه 196 نفر تعیین و نمونه‌گیری به صورت خوشه‌ای انجام شد. برای گردآوری اطلاعات مورد نیاز از آزمون‌آمادگی جسمانی ایفرد، فرم خلاصه پرسشنامه کیفیت زندگی و سلامت عمومی (WHOQOL-BREF) سازمان بهداشت جهانی (1996) و مقیاس رضایت از زندگی (SWLS) دینر و همکاران (1985) استفاده شد. برای انجام این پژوهش، دانشجویان با حضور در سالن ورزش دانشگاه طی دو جلسه با فاصله یک هفته آزمون‌های آمادگی جسمانی را اجرا نمودند. در هفته اول آزمون‌های دو سرعت 45 متر، دو 540 متر و پرش طول (پای جفت) و در جلسه دوم آزمون‌های دو رفت و برگشت، دراز و نشست و بارفیکس اجرا شد. پس از اجرای آزمون آمادگی جسمانی توضیحات و راهنمایی‌های لازم در ارتباط با پرسشنامه‌ها ارائه و پرسشنامه‌ها در اختیار دانشجویان قرار گرفت و پس از تکمیل در محل جمع‌آوری شد. برای تحلیل داده-ها از آماره‌های توصیفی و آزمون تحلیل مسیر استفاده شد. میانگین سنی پاسخ‌دهندگان 2±21.2 سال بوده و 96.4 درصد از آنها مجرد و 3.6 درصد متأهل بودند. در آزمون فرضیه‌های پژوهش نیز شاخص‌های برازش مدل نظری اولیه در خروجی برنامه نشان داد که مدل تحلیل مسیر به طور مناسب و کامل برازش نیافته است. لذا مدل اولیه اصلاح گردید. شاخص‌های برازش برآورد شده، برازش مطلوب مدل اصلاح شده را نشان داد و تمامی ضرایب اثر مسیرهای موجود در مدل تحلیل مسیر معنادار بودند (0.05 > P و 1.98 < c.r). در ادامه بر اساس یافته‌های حاصل از مدل تحلیل مسیر فرضیه‌های اختصاصی پژوهش مورد آزمون قرار گرفت. نتایج نشان داد که ارتباط علی بین آمادگی جسمانی با کیفیت زندگی و سلامت عمومی (0.001=P، 0.57=β) و بین آمادگی جسمانی با رضایت از زندگی (0.001=P، 0.17=β) معنادار می‌باشد. همچنین کیفیت زندگی و سلامت عمومی (0.14)، سلامت جسمانی (0.095)، و سلامت محیط اطراف (0.08) نقش میانجی معناداری در رابطه بین آمادگی جسمانی با رضایت از زندگی داشتند، اما نقش میانجی سلامت روان (0.01=β، 1.1=c.r) و روابط اجتماعی (0.06=β، 1.6=c.r) در رابطه بین آمادگی جسمانی با رضایت از زندگی معنادار نبود.