هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی اثر تجویز منتوفین و برمهگزین بر روند تولید پادتن ضد واکسن آنفلوانزای کشتهی تحت تیپ (H9N2) میباشد. بدین منظور 140 قطعه جوجهی گوشتی یک روزه، به طور تصادفی به 4 گروه مساوی 35 قطعهای تقسیم شدند. گروه A داروی منتوفین و گروه B داروی برمهگزین به میزان 5/0 و 1 میلیلیتر به ازای هر لیتر آب آشامیدنی، در 2 روز اول هر هفته، تا پایان آزمایش (42 روزگی) دریافت کردند. جوجههای گروه C به عنوان شاهدمثبت واکسینه شدند ولی درمان نشدند. جوجه های گروه D به عنوان شاهد منفی،واکسینه نشدند و دارویی دریافت نکردند. جوجههای 3 گروه اول در روز نهم، با واکسن آنفلوانزای کشتهی تحت تیپ (H9N2)، به صورت زیرجلدی در ناحیهی پشت گردن واکسینه شدند. در روزهای صفر، 7، 21، 28 و 35 بعد از واکسیناسیون، از 10 قطعه جوجه از هر گروه، به طور تصادفی، خون گیری از ورید بال به عمل آمد. سپس عیار پادتن ویژهی واکسن کشتهی آنفلوانزا به روش آزمایش ممانعت از هماگلوتیناسیون تعیین گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که تجویز منتوفین و برمهگزین منجر به افزایش معنیدار عیار پادتن اختصاصی در برابر واکسن آنفلوانزای کشتهی پرندگان، در روزهای 21، 28 و 35 بعد از واکسیناسیون میشود (05/0p<). بنابراین میتوان گفت که برمهگزین و منتوفین، تأثیر مثبتی بر ایمنی هومورال پرندگان در برابر واکسن آنفلوانزای کشته دارند.