اپیوئیدها در مکانیسمهای محیطی موضعی، نخاعی و فوق نخاعی درد نقش مهمی دارند. قشر اربیتال شکمی، به عنوان یک ناحیهی مهم قشر مغز، در پردازش درد شرکت میکند. در مطالعهی حاضر اثر تزریق جداگانه و توأم عوامل اپیوئیدی به داخل قشر اربیتال شکمی بر رفتارهای درد فرمالینی دهانی - صورتی بررسی شد. برای تزریق داروها به قشر اربیتال شکمی، 2 عدد کانول راهنما در نواحی راست و چپ قشر اربیتال شکمی در موشهای صحرائی بیهوش شده با کتامین و گزیلازین قرار داده شدند. همهی داروها در سالیننرمال استریل قبل از تزریق به داخل قشر اربیتال شکمی حل شد. درد فرمالینی دهانی - صورتی با تزریق زیرجلدی 50 میکرولیتر از محلول رقیق شدهی فرمالین (5/1%) به بالشتک سبیل ایجاد شد. مدت زمان مالش دادن بالشتک سبیل تزریق شده با اندام قدامی همان سمت، به عنوان رفتار درد، در بلوکهای زمانی 3 دقیقهای به مدت 45 دقیقه ثبت گردید. تزریق زیر جلدی فرمالین به بالشتک سبیل، رفتار درد دو مرحلهای مشخص (مرحلهی اول: دقایق 3-0 و مرحلهی دوم: دقایق 33-15) ایجاد کرد. تزریق مرفین (آگونیست گیرندهی اپیوئیدی) در مقدار 25/0 میکروگرم در 25/0 میکرولیتر به داخل قشر اربیتال شکمی راست و چپ، اثر معنیداری بر مراحل اول و دوم رفتار درد دهانی- صورتی نگذاشتند. تزریق مرفین در مقادیر 5/0، 1 و 2 میکروگرم در 25/0 میکرولیتر به داخل قشر اربیتال شکمی راست و چپ، بدون اثرگذاری بر مرحلهی اول درد، موجب کاهش معنیدار (p < 0.05) مرحلهی دوم رفتار درد دهانی - صورتی شدند. تزریق به تنهائی نالوکسان (آنتاگونیست گیرنده اپیوئیدی) در مقادیر مشابه 1 و 2 میکروگرم در 25/0 میکرولیتر به داخل قشر اربیتال شکمی راست و چپ، شدت مراحل اول و دوم درد دهانی – صورتی ناشی از فرمالین را تغییر ندادند. پیش تزریق نالوکسان در مقدار مشابه 2 میکروگرم در 25/0 میکرولیتر به طور معنیدار (p < 0.05) از کاهش درد ناشی از تزریق مرفین در مقدار 2 میکروگرم در 25/0 میکرولیتر به داخل قشر اربیتال شکمی راست و چپ جلوگیری کردند بر اساس نتایج مطالعهی حاضر میتوان مطرح نمود که در سطح قشر اربیتال شکمی، گیرندهی اپیوئیدی ممکن است در پردازش درد ناحیه دهانی – صورتی دخالت کند.
