تغذیه حوالی جفتگیری از مهمترین عوامل موثر بر بهبود عملکرد تولیدمثلی در میش است. هدف این آزمایش بررسی اثر تزریق ویتامین AD3Eدر حوالی جفتگیری بر عملکرد تولیدمثلی میش بود. در این آزمایش از 88 راس میش بالغ افشاری استفاده شد. میشها بر اساس سن (4-2 سال)، وزن بدن (میانگین 40 کیلوگرم) و نمره وضعیت بدنی (میانگین 75/2) به 2 گروه (44 راس در هر گروه) تقریباً یکسان تقسیم و به طور تصادفی یه یکی از 2 تیمار آزمایشی اختصاص داده شدند. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد (میشهای دریافت کننده آب مقطر) و میشهای دریافت کننده محلول تزریقی حاوی ویتامین AD3E بودند. تزریق آب مقطر و محلول حاوی ویتامین AD3E برای هر راس میش به مقدار 5 میلیلیتر به صورت زیرجلدی و در شروع آزمایش، روز سیدرگذاری، روز خروج سیدر و یک هفته پس از جفتگیری انجام شد. هر میلیلیتر محلول تزریقی AD3E حاوی 50000 واحد بینالمللی ویتامین A، 10000 واحد بینالمللی ویتامین D3 و 20 میلیگرم ویتامین E بود. دو هفته پس از شروع تغذیه جیره فلاشینگ و تزریق محلول حاوی ویتامین AD3E برنامه همزمانسازی فحلی با استفاده از کارگزاری سیدر به مدت 12 روز درون واژن شروع شد. سپس 400 واحد بین-المللی گونادوتروبین سرم مادیان آبستن در زمان برداشت اسفنج به صورت درون عضلانی تزریق شد. پس از تشخیص علایم فحلی، همه میشها به طور طبیعی برای مدت 3 روز متوالی با قوچها (یک راس به ازاء هر 5 راس میش) جفتگیری کردند. نتایج نشان داد که وزن بدن و نمره وضعیت بدنی در شروع آزمایش، روز خروج سیدر و ۳۰ روز پس از جفتگیری تحت تاثیر تزریق ویتامین AD3E قرار نگرفت (05/0
P). تزریق محلول حاوی ویتامین AD3E بر غلظت سدیم و پتاسیم پلاسمای میشها اثری نداشت اما غلظت کلسیم در روز خروج سیدر و روز فحلی و غلظت منیزیم در روز خروج سیدر در پلاسمای آنها بالاتر بود (05/0>P). نسبت مجموع سدیم و پتاسیم به کلسیم و فسفر پلاسمای میشهای دریافت کننده محلول تزریقی حاوی ویتامین AD3E در روز خروج سیدر و روز فحلی در مقایسه با گروه شاهد کمتر بود (05/0>P). تیمارهای آزمایشی بر غلظت پروتئین کل، نیتروژن اورهای، گلوکز و کلسترول کل پلاسمای میشها در روز خروج سیدر و روز فحلی اثری نداشتند (05/0P). نرخ فحلی، نرخ باروری، نرخ بره-زایی، نرخ دوقلوزایی و وزن تولد و جنس برههای متولد شده تحت تاثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (05/0
