ابن ابی جمهور احسایی (م. 838 ق) به قصد سازگاری میان کلام (معتزلی و اشعری)، فلسفه (مشائی و اشراقی) و تصوّف با تأثیر از متفکران مکتب کلامِ فلسفی حِلّه «رهیافتی تطبیقی» را برگزید و بدین ترتیب، از منظر روش شناختی راهی متمایز را ترسیم کرد که با فاصلۀ حدود دو سده پس از این به مکتب حکمی اصفهان پیوست. هدف اصلی این جستار کند و کاو در برخی زمینهها در باب تطبیق دستاوردهای سه منبع معرفتی عقل، کشف و وحی در متن و بطن جریانات اندیشه عقلی شیعی، از یک سو و سپس بسط دامنۀ آن تا مکتب اصفهان (و به طور مشخص حکمت صدرایی) از سوی دیگر است. برای دستیابی به این هدف، ابتدا میکوشیم تا نقش وحی، قلب و عقل را به عنوان سه منبع مهم معرفتی در معرفت شناسی احسایی بشناسیم و در انتها همین نقش را به طور اجمالی و مقایسهای در حکمت صدرایی بررسی نماییم.
