بررسی تناظر میان گروه های مختلف نحوی از دیرباز مورد توجه زبان شناسان بسیاری بوده است. در این بین تناظر میان گروه اسممی و گروه فعلی از اهمیت بیشتری برخودار بوده است. مقاله حاضر می کوشد تا چنمین ت نماظری را در چمارچوم مهماهیم ن مری برناممه کمینه گرا بررسی کند. داده های ارائه شده نشان می دهند که گمروه تعریمف نیمم هماننمد گمروه فعلمی از سمه ایمه متهماوت تعبیمری، توصیهی و نقش های معنایی تشکیل شده است. این ایه ها در زبان فارسی نیم هم سو با سایر زبان ها وجود دارد که در هر ایه عناصر مختلهی متناسب با آن حوزه موجود می باشد. بدین ترتیب که در ایه تعبیری گروه تعریف، مشخصات مربوط به تعبیر گروه اسممی از جمله معرفه یا نکره بودن گروه اسمی مشخص می شود. در ایه دوم یا ایه توصیهی گروه های نقشی مختلف مانند گروه صهتی و یا گروه شمار قرار دارند که نقش توصیف گروه اسممی را بمه عهمده دارنمد و در ایمه وا گمانی نیمم نقمش همای معنمایی مناسمب بمه موضوعات اعطا می شود.
