چکیده ازآنجاییکه چشم یکی از ارگانهای اصلی در یافتن مسیر و جهتیابی میباشد و به علت محرومیت افراد نابینا از این حس، این پژوهش با هدف بررسی درک و شیوۀ فراگیری عبارات اشاری مکانی و زمانی در کودکان نابینا و مقایسۀ آنها با افراد بینا انجام شده است. برای دستیابی به این هدف، 30 کودک در 3 گروه آزمودنی شامل 12 کودک نابینا، 12 کودک بینا، 6 کودک چشمبسته بینا در ردۀ سنی 6-9 سال با استفاده از زیرآزمونهای عبارات اشاری مکانی و زمانی بر پایۀ پژوهشهای آیسیفووا و مارمولیو-راموس) 2012: 87- 88؛ 2013: 2177) مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی این آزمودنیها نشان داد که همۀ آزمودنیهای پژوهش در هر سه گروه در زیرآزمونهای عبارات اشاری مکانی عملکرد سریعتری نسبت به زیرآزمونهای عبارات اشاری زمانی داشتند. همچنین، کودکان بینا در زیرآزمونهای عبارات اشاری مکانی و زمانی به طور معنیداری نسبت به دو گروه چشمبسته بینا و نابینا عملکرد بهتری داشتند. واژههای کلیدی: کودکان نابینای مادرزاد، کودکان بینا، دوزبانه کردی-فارسی، زیرآزمون عبارات اشاری مکانی، زیرآزمون عبارات اشاری زمانی.
