در زبان فارسی گروههای مختلفی از قبیل: اسمی، فعلی، قیدی و... وجود دارد یکی از این گروهها، گروه حروف اضافه است که دارای اشتراکات و تفاوتهایی با سایر گروههاست، اشتراک آن در این است که مانند سایر گروهها دارای استقلال املایی، آوایی یا دستوری است و تفاوت در این است که استقلال معنایی ندارد، هسته این گروه مانند گروه اسمی گسترشپذیر نیست و گاهی با پیشوند در ساخت قید نشانهدار، اشتباه گرفته میشود و از سویی ممکن است با گروه متمم قیدی اشتباه گرفته شود. حروف اضافه از نظر ساختمان به دو گروه ساده و مرکب تقسیم میشوند که ساختمان مرکب آن به خاطر احساس ضعف معنایی به مرور زمان ساخته شده است. گروه حروف اضافه در ساختمان گروههای دیگر، در نقش دستوری و بیشتر به شکل نقش نمای دستوری ظاهر میشوند. در گفتار یا نوشتار، گاهی هسته این گروه حذف میشود و وابسته به تنهایی به کار برده میشود، امّا هسته این گروه حتماً با وابسته به کار میرود. در این گفتار قصد داریم که ساختمان و انواع حروف اضافه را که کمتر مورد توجه قرار گرفته است، بررسی نماییم.
