»فرزندخواندگی« حکمی امضایی است که طی آن، زوجین، رسپرستی شخصی را که فرزند طبیعی آنان نیست، به عهده میگیرند. فرزندخواندگی، نوعی قرابت رصفاً حقوقی و نه طبیعی است که در ذیل آن، قانون، یک رابطهی مصنوعی پدر فرزندی و مادر فرزندی میان دو نفر ایجاد میکند. این رابطه، با وجود آثار مثبت تربیتی، اگر بهدرستی و در چارچوب رشع صورت نگیرد، چالشهایی فقهی مانند حرمت ناشی از عدم قرابت نسبی و سببی و عدم برقراری نفقه و رابطهی ارثبری میان فرزندخوانده و فرزندپذیر را به همراه خواهد داشت که گذشته از نقض غرض شارع از تجویز آن، خود، ممکن است مولد آثار تربیتی سوئی همچون اباحیگری، گرایش به فحشا و منکرات، ایجاد اختالف میان ورثه و فرزندخوانده و درنتیجه، اختالل در امنیت روانی آنان شود. در این پژوهش که به روش توصیفی_تحلیلی انجام گرفته، با بررسی حکم رشعی و انتاج آثار تربیتی فرزندخواندگی از آیات و روایات، همچون رشد و تکامل انسانی و فضایل اخالقی فرزندپذیر و فرزندخوانده، ایجاد و تقویت حس مسئولیتشناسی در آنان، تأمین نیازهای مادی فرزندخوانده و جلوگیری از ِ تبعات منفی تنگدستی در او و ایجاد نرمی دل در فرزندپذیر، با تبیین چالشهای فقهی و تربیتی آن، برخی راهکارهای پیشگیری از آن چالشها، معرفی و یا پیشنهاد شده است.
