صلح بنا بر نظر فقهای امامیه در مورد حقی که مورد قرار یا انکار است. جایز است مگر آنکه حلالی را حرامی یا حرامی را حلال کند.این پژوهش بصورت تحلیلی و توصیفی ابتدا به تعریف عقد صلح و بررسی مشروعیت و منافع فقهی عقد صلح را که در بر گیرنده جواز ادله ان می باشد می پردازد و سپس به ماهیت و اصالت آن توجه به دیدگاههای مختلف فقها که برخی آن را ذاتاً عقدی مستقل می داننذ و برخی آن را فرع عقد می دانند که به جای آن واقع شود.
