واژه صلح در اظهارات فقها برگرفته از آیات و روایاتی می باشد که مشروعیت و حدود آن را احراز می نماید. با این همه، این عقد، شاید یکی از عقودی باشد که نسبت به سایر عقود، مردم با احکا م و دلائل آن کمتر آشنایند و در کتابهای فقهی نیز همواره فصل مربوط به آن خلاصه تر از سایر فصول بوده است. عقد صلح نزد امامیه و اهل سنت مشروعیت دارد، مگر اینکه حلالی را حرام یا حرامی را حلال کند. در این مقاله که به روش توصیفی تحلیلی بیان شده است، با توجه به اختلاف نظر در برخی مسائل عقد صلح، بررسی بطلان عقد صلح در برخی وجوه در فقه امامیه و اهل سنت از اهمیّت ویژه ای برخوردار است و تحقیق مورد نظر در تلاش است تا با تتبع در اقوال فقهای امامیه و اهل سنت، بعد از تعاریفی از صلح، آن را مورد بحث و بررسی قرار دهد.
